Kierownictwo muzyczne Agnieszka Nagórka
Inscenizacja i choreografia Gray Veredon
Przekaz chor. Anna Krzyśków
Kostiumy Izabela Stronias
Czas trwania: 1 h 45 min., 1 przerwa
OBSADA
Titania Natalia Trafankowska, Agnieszka Wolna
Oberon Dominik Muśko, Sebastian Solecki
Hipolita Anna Kusz, Karolina Wiśniewska
Helena Aleksandra Szajkowska, Natalia Trafankowska
Hermia Anna Kusz, Urszula Solecka
Demetriusz Taras Szczerban, Łukasz Zasik
Lysander Marcin Rolczyński, Sebastian Solecki
Lubczyk Urszula Solecka, Aleksandra Szajkowska
Puk Oleg Stankow, Jakub Starzycki
Tezeusz Paweł Kromolicki, Łukasz Zasik
Robotnicy Jacek Ciok, Bartosz Dahlke, Ryszard Dłużewicz, Artur Furtacz, Michał Kaczmarczyk, Tomasz Niezborała, Andrzej Płatek, Taras Szczerban, Mirosław Urbaniak
I głos Agnieszka Dondajewska, Tatiana Pożarska
II głos Urszula Jankowiak, Sylwia Złotkowska
Baletowe przedstawienie sztuki Sen nocy letniej zrealizowane przez Graya Veredona jawi się jako piękna w formie i radosna w wymowie wizja poetycka - pieśń weselna ku czci nowożeńców. Dzięki odpowiedniej strukturze dramatycznej i walorom języka choreografii spektakl jest dziełem nowoczesnym, a przy tym zachowuje wierność szekspirowskiemu oryginałowi.
Sam Gray Veredon mówi, że potencjał dramatyczny i dynamika dzieł Szekspira zawsze go kusiły. Podkreśla też, że łatwo można przełożyć je na język ruchu: żywe sceny, częste zwroty akcji, przenikanie się świata prawdziwego i nierzeczywistego, ciągłe zmiany miejsca akcji. Veredon stworzył niezwykle barwne widowisko baletowe w dwóch aktach, podzielonych na trzynaście obrazów. Taka struktura spektaklu może zdawać się nieco anachroniczna w porównaniu z osiągnięciami wielu współczesnych choreografów. Z drugiej strony, to rozwiązanie pozwala na przedstawienie wszystkich miejsc akcji obecnych w oryginalnej sztuce, na przeciwstawienie ich sobie, ukazanie konsekwencji owych interakcji, a wreszcie na połączenie ich w jeden spójny plan przez logiczne rozwinięcie głównych wątków. Dzięki temu można pozostać wiernym oryginałowi, a tym samym uszanować wkład samego Szekspira. Współczesność i niezwykłość prezentacji Veredona zawiera się w samym języku ruchu, a zarazem logicznej strukturze choreograficznej.
Sen nocy letniej Graya Veredona zaskakuje dowolnością różnych technik tańca, ich swobodnym łączeniem i modyfikacją. Takie zabiegi pozwoliły choreografowi uwolnić potencjał komediowy, a jednocześnie stworzyć poetycki klimat. Konwencje zmieniają się i mieszają w błyskawicznym tempie. Już w Prologu nowocześnie zaaranżowaną partię Puka skontrastowano z elegancką prezentacją narzeczonych (Hipolity i Tezeusza). Dalej sceny postromantyczne (z udziałem elfów i wróżek) następują obok groteskowych obrazów przedstawiających teatr rzemieślników (środki wyrazu typowe dla pantomimy z muzyką z taśmy). Po neoklasycznym tańcu kochanków oglądamy żartobliwą wersję marsza weselnego, który jest parodią baletu klasycznego. Humor Veredona jest subtelny, groteska dyskretna, a erotyka wysmakowana (na przykład w scenie z Tytanią i osłem, który jest symbolem seksualnej potencji). Z barwnej całości wyłaniają się fragmenty szczególnie piękne; między innymi obydwie sceny poświęcone kochankom (w pierwszym i drugim akcie), ich chassé-croisé i duet Tytanii z Oberonem poprzedzający Epilog. W owym wielkim, długim pas de deux Veredon użył nowoczesnych środków ekspresji ruchowej, żeby uzyskać niezwykłą syntezę siły i poezji duetów miłosnych w różnych formach tańca baletowego, odrzucając ozdobniki, maniery i przestarzałe, konwencjonalne schematy.
Syntetyczna, oszczędna inscenizacja, zręcznie wykorzystująca ruchome konstrukcje, piękne, celnie dobrane kostiumy, romantyczny wdzięk kochanków, uroczysta biel podczas ślubu, groteskowy teatr stworzony przez rzemieślników i doskonała praca światłem - te elementy idealnie wzbogacają klimat poszczególnych obrazów i pomagają skoncentrować się na uroku kompozycji choreograficznej.
